U bent hier

3D: voordelen en nadelen

3D: voordelen en nadelen

3D-technologie kan een toepassing vinden in een groot aantal aspecten van een depotwerking. Het biedt heel wat voordelen en kansen, maar er zijn ook een aantal valkuilen en nadelen waar je je van bewust moet zijn als je ermee aan de slag gaat. 

Voordelen en kansen

  • Met CAD- en 3D-software kan je snel en erg nauwkeurig ontwerpen maken. Met de programma’s kunnen ook meteen afstanden en volumes berekend worden. Niet alleen is het resultaat erg precies en betrouwbaar, het levert ook een enorme tijdswinst op in vergelijking met de menselijke rekenkracht.
  • In een virtuele wereld is alles mogelijk. Je kan er haast onbeperkt in experimenteren. Tegelijk heb je als gebruiker de vrijheid om eigen regels op te leggen of waarheidsgetrouwe situaties na te bootsen. Het experimenteren kan bovendien zonder in te grijpen op een object zelf.
  • Met deze technologie krijg je aantrekkelijke visualisaties, zowel van bestaande situaties en historische toestanden als van mogelijke toekomstscenario’s. Je kan een object, gebouw of omgeving in beeld brengen vanuit een perspectief dat in de werkelijkheid erg moeilijk te bereiken is. Je kan er ook kansen en mogelijkheden, of zwaktes en gebreken op aanduiden. De visualisaties kunnen ingezet om een bestuur te overtuigen of een breed publiek te bereiken.
  • Op basis van 3D-modellen kan je hanteerbare objecten reconstrueren zonder schade te veroorzaken aan het origineel.

 

Nadelen en valkuilen

  • Hoe hoger de eisen die je stelt aan een ontwerp (details, visualisering), hoe zwaarder de bestanden. Voor eenvoudige bewerkingen volstaat een eenvoudige huiscomputer. Wil je uitgebreider te werk gaan, dan moet je hierin investeren. Programma’s gebruiken technieken om bepaalde vormen te vereenvoudigen zodat ze sneller verwerkt kunnen worden.
  • Er zijn heel wat mogelijkheden om kosteloos gebruik te maken van CAD- of 3D-software, maar er zijn ook beperkingen. Wil je de software in een professionele context gebruiken? Dan moet je vaak hoge licentiekosten betalen.
  • Modellen met een CAD- of 3D-software kunnen veel nauwkeuriger en accurater zijn dan handgetekende ontwerpen. Maar je hangt nog steeds af van de kwaliteit van de opmeting door de gebruiker.
  • Om alle troeven van de technologie te benutten moet de gebruiker er ook behoorlijk mee kunnen werken. Omdat de software enorme mogelijkheden biedt, wordt het vaak ook erg complex. Leren omgaan met de programma’s vraagt een zeker investering.
  • Er bestaat uiteenlopende software voor CAD en 3D. Die gebruikt vaak eigen bestandformaten. Bij gebrek aan een algemeen aanvaard standaardformaat, zoals bij teksten of ‘vlakke’ beelden wel het geval is, kunnen modellen uit het ene programma vaak niet in een ander gebruikt worden.
  • Net als bij alle digitale gegevens moet je je ervan bewust zijn dat ze niet erg duurzaam zijn. De problematiek is te complex om hier uit de doeken te doen, maar je vindt meer informatie op de pagina over digitale duurzaamheid.

Deontologie en het onderscheid tussen 'visualisatie' en 'reconstructie'

De ontwikkeling van visualisaties aan de hand van computertechnologie gaat zo snel, dat het inhoudelijke debat over de gevaren en uitdagingen van deze technologieën wat achterop hinkt. Er is nood aan een kader met enkele basisprincipes. Een deontologie dringt zich op. Op dat vlak is er The London Charter, met als  doel internationaal erkende principes vast te leggen voor het gebruik van computertechnologie bij visualisatie door onderzoekers, vormingswerkers en cultureel-erfgoedorganisaties. Met de Seville Principles breit men hierop verder met een kader voor virtuele archeologie. Daarbij is getracht om begrijpbare en bruikbare criteria op te leggen aan een breed scala betrokken specialisten, met aan het ene uiterste archeologen en historici en aan de andere zijde architecten, ingenieurs en computerexperten.

Belangrijk aspect binnen deze richtlijnen is authenticiteit. Wanneer men spreekt over visualisatie, gaat het over een weergave van de realiteit. Daarbij worden objecten opgemeten naar waarheid en (in 3D) weergeven in hun huidige, werkelijke toestand. Bij reconstructie wordt er een virtueel model gecreëerd. Daarbij wordt een object herschapen zoals het er ooit heeft uitgezien, of zou hebben uitgezien. Dat gebeurt  op basis van allerlei gegevens over de vroegere toestand en enige verbeelding. Een reconstructie is als dusdanig enigzins hypothetisch. Dat dient duidelijk vermeld te worden bij het digitale model of de reproductie ervan.

Laatst gewijzigd op 20/10/2017